Antoni

„Nie ma pacjenta, jest człowiek” 

“W nerwicy, której charakterystyczną cechą jest nuda, chory znajduje się w potrzasku między lękiem przed życiem a lękiem przed śmiercią.”

„Człowiek, który w życiu doz­nał pra­wie wszys­tkich nie­szczęść, pot­ra­fi się już tyl­ko uśmiechać”.

„Is­tnieją pew­ne gra­nice przeżyć ludzkich i bez­karnie nie można ich przek­raczać; jeśli się to sta­nie, gdy wyj­dzie się „po­za”, wówczas już nie ma pow­ro­tu do daw­ne­go. Zmienia się coś w za­sad­niczej struk­turze; człowiek już nie jest ten sam, co kiedyś.”

 

Antoni Ignacy Tadeusz Kępiński

Antoni_Kepinski

Ur. 16 listopada 1918 w Dolinie koło Stanisławowa, zm. 8 czerwca 1972 w Krakowie. Polski psychiatra. Kępiński był lekarzem, naukowcem, ale także humanistą i filozofem. Jest znany miedzy innymi jako twórca koncepcji metabolizmu energetyczno-informacyjnego i psychiatrii aksjologicznej. Jako ochotnik uczestniczył w kampanii wrześniowej, a następnie został internowany na Węgrzech, skąd uciekł, przedostając się do Francji. Po przeprawie przez Pireneje do Hiszpanii został zatrzymany przez władze hiszpańskie i uwięziony w obozie koncentracyjnym Miranda de Ebro. Po uwolnieniu udał się do Anglii, gdzie przez krótki czas wchodził w skład Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Ostatecznie w latach 1944-1945 skończył studia medyczne w Edynburgu i uzyskał dyplom w 1946 roku. Wkrótce wrócił do kraju. Swoje losy związał z kliniką psychiatrii Collegium Medicum UJ. Na krótko przed śmiercią w 1972 roku został mianowany profesorem tej katedry. Jego uczennicą była Maria Orwid. Antoni Kępiński brał udział w programie leczenia osób więzionych w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu.

Reklamy